Daha bahar da bir, xəzan da birdi, Gedişin ömrümə qışı gətirdi. Tanrıya üsyanım inanma dinə, Göydən ən sonuncu daşı gətirdi. Belə yıxmamışdı bu günə kimi, Belə xırdalayıb qum etməmişdi. Əridib içimdə qalan inadı, Ovcunun içində mum etməmişdi. Düşdü gözəlliyi, varanə oldu, Dünya başdan başa xaraba indi. Bir bayquş ulayır evsiz, yuvasız, Bir qanad uçmayan, çırpınıb,
(poema) Elimizin dilində, Bir əfsanə dolaşır. Bu nakam məhəbbətin, Bünövrə daşı imiş. Dildən-dilə keçərək, Bugünə gəlib çatmış. Dastana çevrilmişdir. Əfsanədə deyilir: -Çox qədim zamanlarda, İki qardaş var imiş. Onlar mehriban olmuş. Bir obada, bir kənddə, Sakitcə yaşamışlar. Onların eyni gündə, Övladları doğulur. Ata olur hər biri, Əlinin oğlu olur, Vəlinin də bir qızı, Oğlanın adı
Qarşımda bir kitab var. Kitabın adı “Ana həsrəti” adlanır. Kitabın müəllifi isə Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Qızıl qələm” mükafatı laureatı, “Həsən Bəy Zərdabi” fəxri media və s. kimi mükafatlara layiq görülmüş Nicat Ərtürkdür. Şeir kitabını oxuyub vərəqlədikcə görürəm ki, Nicat Ərtürk həm müasir dövrün ruhunu, həm də xalqımızın köklü ənənələrini özündə cəmləyir. Şeirlərindəki dil sadəliyi
Dünyam Anam- anam idi işıqlı dünyam, Onlar mənə həyat- ömür bəxş edib, Qayğısız yaşadım, ərköyün gəzdim, Unudulmaz heç zaman cəlallı dünyam, Ölçüyə sığmayan sevincli dünyam. Qoşa qanad kimi arxamda durub, Məni qoruyardı hər bir bəladan, Onların yoxluğu məni sarsıdıb, Qəm- kədər içində çarpışan dünyam, Məni niyə saldın dərdlərə dünyam? Bu dünyanın gərdişinə nə deyim? Özü
Bu dağlar Dəlidağ, Sarıyer dağların gözü, Dikpiləkən bu dağların ucası, Qırmızıdağ gözəllərin gözəli, Sarımsaqlı, Kətik, Keti yaraşıq, Möhtəşəmdir sıralanmış bu dağlar. ****** Ecazkardır bu dağların duruşu, Can alandı bizə tərəf baxışı, Bu yerlərə bəzək verən naxışı, Təbiətin aynasıdır bu dağlar, Torpağımın sərvətidir bu dağlar. ****** Soltanheydər, Gəlinqaya bəzəkdir, Pəriçınqıl, Xanım dərə gözəldir, Qaragöllə Qiblə bulaq
İllər ötəndən sonra insan anlayır ki, bəzi tarixlər təqvimdə yox, yaddaşda yaşayır. Onları xatırlayanda günləri yox, öz içini açırsan. Mənim üçün iyun ayı həmişə belə olub. Xüsusilə də 2017-ci ilin iyunu. Hər dəfə iyun gələndə, pəncərəni açıb isti havanı içimə çəkəndə, haradansa bir səs qulağıma dəyir — nə küçədən gəlir, nə də qapı arxasından. Sonra
Yоl üstündə bu аçdığın fаl nədi, fаlçı, sənin fаlın mənə neylədi? Nə аd verdin, hər duruşdа hаlımа, nə fikirli sən bахırsаn fаlımа? Gücün çаtır bах dünyаnın fаlınа. Nə yаpışıb əl çəkmirsən əlimdən? «Yаnа-yаnа» gəl söyləmə dərdimi, mənim dərdim dərddimi? Mənim dərdim dərddisə, söylə görüm, dünyаdаkı dərd nədi? Vətənindən hər didərgin düşənin, bu tоrpаğı оvuc-оvuc qохlаyаrаq
Ədəbi suprematizm: Manekenlər – düz xətt boyunca yaşayanlar Yaxınlığından keçərkən bəzən adama oxşadıb diksinirəm. Üzünün donuq ifadəsindən, soyuq baxışlarından tanıyaram onları. Görən beyni olsa nə düşünər, nə keçər ürəyindən qəlbi döyünsə: təzim eləyər həvəslə mağazaya gəlib-gedənlərə, baxıb pəncərədən gülümsəyər küçədən keçənlərin üzünə. Yoxsa bezib gözlərini daima eyni nöqtəyə zilləməkdən baxışları uzanan düz xətt boyunca çırpar
BİR XONÇA ŞEİR Ürəyi daşlara sözüm toxunmur, Yağır söz yağışı ilham arxıma. Nə vaxtdı deyirlər şeir oxunmur, Elə bil söyürlər yeddi arxama. Hər kəs ola bilməz nəfsinə ağa, Şərə uymusansa, xeyir neyləsin? Başın qarışıbsa pul qazanmağa, Könüllər oxşayan şeir neyləsin? Sevgi ürəklərdə çağlayan dəniz, Qoymayın qurusun, haray qoparın. Deyirəm böyüklər, elçi getsəniz, Qız gilə bir
Qarabağ torpağında, Ağdam ərazisində, Ululardan yadigar, Müqəddəs bir ocaq var. Ocağın yaranmasın, Aqillər belə deyir: -Dövlətli bir kişinin, Dörd övladı var imiş. Onlardan biri qız, Üçü oğlan imiş. Qızın adı Eşq imiş, İllər ötür, vaxt keçir, Uşaqlar da böyüyür. Ailə bu illərdə, Sakitcə həyat sürür. Kənd qızları içində , Eşq öz gözəlliyilə , Ən seçilən