İllər ötəndən sonra insan anlayır ki, bəzi tarixlər təqvimdə yox, yaddaşda yaşayır. Onları xatırlayanda günləri yox, öz içini açırsan. Mənim üçün iyun ayı həmişə belə olub. Xüsusilə də 2017-ci ilin iyunu. Hər dəfə iyun gələndə, pəncərəni açıb isti havanı içimə çəkəndə, haradansa bir səs qulağıma dəyir — nə küçədən gəlir, nə də qapı arxasından. Sonra
Hər şey bir səssizlikdən başladı — içində həm işığın xiffətini, həm qaranlığın ağırlığını daşıyan, insanın özünə belə etiraf etməyə qorxduğu bir səssizlikdən. Elə bil dünya axıb gedirdi, amma Səlim o axının içində deyil, kənarında dayanmışdı; sanki həyatın özündən deyil, həyatın ona göstərdiyi kölgələrdən ibarət bir yerdə yaşayırdı. Hər kəs danışırdı, hər kəs tələsirdi, amma onun