İllər ötəndən sonra insan anlayır ki, bəzi tarixlər təqvimdə yox, yaddaşda yaşayır. Onları xatırlayanda günləri yox, öz içini açırsan. Mənim üçün iyun ayı həmişə belə olub. Xüsusilə də 2017-ci ilin iyunu. Hər dəfə iyun gələndə, pəncərəni açıb isti havanı içimə çəkəndə, haradansa bir səs qulağıma dəyir — nə küçədən gəlir, nə də qapı arxasından. Sonra
Səadətin səsi radioda hər səhər yayılan incə bir işıq kimi şəhəri yuyurdu. Şəhər o səsi dinləyir, amma onu görmürdü. Onun səsi sanki səhərin ilk nəfəsinin içində gizlənmişdi — yüngül, isti, amma dərinliyində buz kimi bir kölgə gəzdirən. O səs insanlara günün başladığını xəbər verirdi, amma eyni zamanda onun öz içinin necə qaranlıq bir yerdə ilişib
Hər şey bir səssizlikdən başladı — içində həm işığın xiffətini, həm qaranlığın ağırlığını daşıyan, insanın özünə belə etiraf etməyə qorxduğu bir səssizlikdən. Elə bil dünya axıb gedirdi, amma Səlim o axının içində deyil, kənarında dayanmışdı; sanki həyatın özündən deyil, həyatın ona göstərdiyi kölgələrdən ibarət bir yerdə yaşayırdı. Hər kəs danışırdı, hər kəs tələsirdi, amma onun
Adi bir yay gecəsi idi. Havanın nə sərinliyi vardı, nə də boğucu istiliyi. Hər şey donmuş kimi görünürdü — sanki zaman özü nəfəsini içində saxlamış, bir anlıq dayanmışdı. Amma bu səssizliyin içində qəribə bir ağırlıq vardı, görünməz, lakin nəfəs almağı çətinləşdirən bir ağırlıq. Otaq qaranlıq idi. Amma mən qaranlıqdan qorxmurdum. Qaranlıq artıq mənim içimdə idi,