Məni qoruyan mələyim
Adi bir yay gecəsi idi. Havanın nə sərinliyi vardı, nə də boğucu istiliyi. Hər şey donmuş kimi görünürdü — sanki zaman özü nəfəsini içində saxlamış, bir anlıq dayanmışdı. Amma bu səssizliyin içində qəribə bir ağırlıq vardı, görünməz, lakin nəfəs almağı çətinləşdirən bir ağırlıq. Otaq qaranlıq idi. Amma mən qaranlıqdan qorxmurdum. Qaranlıq artıq mənim içimdə idi,
