Daha bahar da bir, xəzan da birdi, Gedişin ömrümə qışı gətirdi. Tanrıya üsyanım inanma dinə, Göydən ən sonuncu daşı gətirdi. Belə yıxmamışdı bu günə kimi, Belə xırdalayıb qum etməmişdi. Əridib içimdə qalan inadı, Ovcunun içində mum etməmişdi. Düşdü gözəlliyi, varanə oldu, Dünya başdan başa xaraba indi. Bir bayquş ulayır evsiz, yuvasız, Bir qanad uçmayan, çırpınıb,
Nəbi Xəzri öz şeirlərində xalqımızın həm qəhrəman keçmişini, həm də bugünkü həyatını və sabahını yüksək ustalıqla, fitri sənətkarlıqla tərənnüm edir. Öz şeirlərində və poemalarında şair cəmiyyətimizin inkişafı üçün, indiki nəslin tərbiyəsi üçün birinci dərəcəli əhəmiyyəti olan problemlər qaldırır. Həm də müəllifin mövqeyi həmişə aydın şəkildə bildirilir, onun xalqa bağlılığı, onlara sədaqətlə xidməti nümayiş etdirilir.
Soruşdum birindən:-Şairəmmi mən? Özüm ki, özümü öyə bilmərəm. Cavabı asanca qopdu dilindən: Hələ ölməmisən deyə bilmərəm… Bir oğul doğuldu-92 il öncə. Ağlı kəsən gündən əlinə “çörək ağacı” əvəzi milli-mənəvi gərək qələməsi götürüb gəldi yazıb-yaratmağa. Ömrünün axırlarına yaxın da yazdı ki; “…Haqqın var yaşamağa”. Bir şair vardı-kainat duyğularına, dünya başına dardı. Ömrü boyu tufan