Xalqımızın həyatına 1990-cı illər çox qara günlərlə daxil oldu. Bu illər həm də sınaq illəri kimi yadda qaldı. Bu ilin əvvəlindən, yanvarın 19-dan başlayaraq xalqımız çox ağır günlərlə, dəhşət dolu hadisələrlə üz- üzə qalmalı oldu. 1988-ci ildən başlayaraq dədə-baba torpaqlarımıza göz dikən, süfrəmizin artıqları ilə ocağımızın ayağında böyüyən ermənilər mənfur xislətlərini bir daha büruzə verdilər.
Kəssə hər kim tökülən qan izini, Qurtaran dahi odur yer üzünü! Hüseyn Cavid Dünyanın bugünkü inkişafı fonunda dahi Azərbaycan mütəfəkkir-şairi Hüseyn Cavidin sənəti öz aktuallığı ilə daha çox əhəmiyyət qazanır. Böyük şairin “Kəssə hər kim tökülən qan izini, Qurtaran dahi odur yer üzünü!” müdrik kəlamı bir şüar olaraq dillər əzbərinə çevrilib öz xilaskar dahisini axtaran
Azərbaycan ədəbiyyatında özünün zəngin lirikası ilə yaddaşlarda dərin iz buraxan mötəbər sənətkarlardan biri də Adil Babayevdir. 1920-ci illərdən sonra Azərbaycan ədəbiyyatında lirik poziya sahəsində qüdrətli ədəbiyyat adamı, milli poeziyanın günəşi Səməd Vurğunun adı ilə bağlı şeir məktəbi özünün qüvvətli ardıcıllarını yetirməklə Azərbaycan ədəbiyyatına zənginlik qatırdı. Xalq şeiri ənənələri üzərində formalaşmış bu məktəb vətənə məhəbbət motivləri
Xalq şairi Məmməd Arazın çox yerinə düşən və məşhur “Əsgər qəbri haqqında ballada” əsərində diqqəti cəlb edən belə qəribə misraları var: Bu şəhərdə sakinlərin söhbətləri daş dilində. Sevgiləri, nifrətləri daş dilində. Daş dilinin elə ağır havası var, Daş dilinin hələ susmaz davası var… Ey balladam, dindir onu, qəbir dinər. …Alışar o, danışar o, od dilində.