Musiqi bəzən sözlərin ifadə edə bilmədiyini pıçıldayır. O, səssizliyin içində doğulan, insanın daxili aləmini dinləndirən və ruhun ən dərin qatlarına toxunan görünməz bir dildir. Hər melodiya özündə yaşanmış hissləri, susdurulmuş duyğuları və zamanın ritmini daşıyır. Musiqi nə təkcə eşidilən səsdir, nə də sadəcə notların düzümüdür — o, insan ruhunun səssiz etirafı, duyğuların ritmə çevrilmiş halıdır. Tələsmədən dinlənən hər melodiya dinləyicini öz dünyasına aparır, onu düşünməyə, hiss etməyə və bəzən də susmağa çağırır.
Bu müsahibədə musiqiyə tələsmədən yanaşan, səssizliyin içində ilham axtaran, səmimiyyəti və qadın baxışını yaradıcılığına daşıyan tanınmış bəstəkar, Polad Həşimov adına qızıl medal laureatı — Sevinc Tofiqqızının daxili dünyasına nəzər salırıq. Onun musiqiyə münasibəti, səssizliyə verdiyi məna və melodiyalarla danışan duyğuları Gundelik.az oxucularına təqdim olunur.
— Musiqini siz daha çox hansı dildə danışırsınız — sözlərlə ifadə olunmayan hisslərin dili, yoxsa dövrün sosial ritmi ilə danışan bir sənət forması kimi?
— Musiqi mənim üçün sözlərin susduğu yerdə danışan bir dildir. O, həm daxilimdə gizlənən, səslənməyə cəsarət etməyən hisslərin ifadəsidir, həm də yaşadığım zamanın ritmini, insanın iç dünyasındakı dəyişiklikləri əks etdirir. Mənim üçün musiqi həm şəxsi bir etiraf, həm də dövrün nəfəsini hiss etdirən bir sənət formasıdır.
— Bir bəstəkar üçün səssizlik nə deməkdir: ilhamın sonu, yoxsa ən güclü melodiyanın başlanğıcı?
— Səssizlik ilhamın bitdiyi an deyil, onun nəfəs aldığı məkandır. Səssizlikdə insan özünü eşidir, düşüncələri ilə üz-üzə qalır. Ən saf, ən güclü melodiyalar çox vaxt məhz səssizliyin içində formalaşır, oradan doğulur və zamanla səsə çevrilir.
— Bir melodiyanın taleyi varmı — o da insan kimi zamanla dəyişir, qocalır, unudulur?
— Düşünürəm ki, hər melodiyanın öz taleyi var. Bəziləri müəyyən bir dövrün səsi olaraq qalır, zamanla solur və unudulur. Bəziləri isə illər keçsə də yaşayır, fərqli zamanlarda, fərqli ürəklərdə yeni anlamlar qazanır. Musiqinin ömrü onu dinləyənlərin qəlbində davam edir.
— Qadın bəstəkar olmaq musiqiyə baxışınızı dəyişibmi, yoxsa musiqinin cinsiyyəti yoxdur?
— Musiqinin cinsiyyəti yoxdur. Amma qadın olaraq hiss etdiklərim, baxışım, yaşantılarım musiqimə özünəməxsus bir çalar qatır. Bu fərqlilikdən çox səmimiyyətdir. Çünki insan kimdirsə, musiqisi də bir qədər odur.
— Əgər musiqi bir etiraf olsaydı, sizin ən səmimi etirafınız hansı melodiyada gizlənərdi?
— Əgər musiqi bir etiraf olsaydı, mənim ən səmimi etirafım tələsməyən, sakit və dərin bir melodiyada gizlənərdi. Çünki ən həqiqi duyğular həmişə səssiz danışır, qışqırmadan öz yolunu tapır.
Bu müsahibə bir daha göstərir ki, musiqi yalnız notlardan ibarət deyil. O, bir baxışdır, bir hissdir, bəzən də səssiz bir etiraf. Hər melodiyanın öz hekayəsi var və hər dinləyici onu fərqli anlarda, fərqli duyğularla kəşf edir. Musiqi səssizliyi danışdırır, hər notu ilə ürəklərə toxunur və insan ruhunda silinməz izlər buraxaraq zamanın fövqündə yaşayır.
Gülçin Abdullayeva
Gundelik.az
