Uca dağların qoynunda gizlənmiş sakit bir vadi vardı. Bu vadidə saysız-hesabsız kəpənəklər yaşayırdı. Onlar səhər günəşi ilə oyanar, çiçəkdən-çiçəyə qonaraq günlərini şən və tələsik keçirərdilər.
Amma Arin fərqli idi.
O, tez-tez bir yarpağın üzərində sakitcə dayanıb səmaya baxardı. Gözləri sanki uzaqlarda, görünməyən bir xatirəni axtarardı. O, tələsmirdi. Sanki içində adı qoyulmayan bir gözlənti vardı.
Külək vadidən keçəndə isə Arin dəyişirdi. Qanadlarına toxunan o yüngül meh sanki ona nəsə pıçıldayırdı. Külək uzaq yerlərdən danışırdı — heç görmədiyi meşələrdən, işıq kimi axan çaylardan, sonsuzluğa uzanan səmalardan…
— Niyə bizimlə uçmursan? — deyə digər kəpənəklər təəccüblə soruşardı. Arin isə yumşaq bir təbəssümlə cavab verərdi:
— Mən… nəyisə gözləyirəm.
Günlər keçdi. Günəş doğdu, batdı. Vadi dəyişmədi, amma Arinin içində bir çağırış getdikcə güclənirdi. Bir axşam külək fərqli əsdi. O, əvvəlki kimi sakit deyildi — daha dərin, daha çağırıcı idi. Sanki Arinin adını səsləyirdi. Bu dəfə Arin gözləmədi. Qanadlarını açdı və özünü küləyin qucağına buraxdı. O, yavaş-yavaş yüksəldi… Çəmənliklər arxada qaldı, dağlar kiçildi. Dünya dəyişdi. Qorxu onun qəlbinə toxunsa da, maraq daha işıqlı idi. O işıq Arini irəli aparırdı.
Arin uçdu — sadəcə uçmadı, gördü. Uzaqları gördü, bilinməyənləri hiss etdi.
Və o an anladı:
Külək yad deyildi. O, həmişə onun içində yaşayan bir səs idi. Uzun bir yolçuluqdan sonra Arin yenidən vadisinə qayıtdı. Hər şey əvvəlki kimi idi — çiçəklər, günəş, digər kəpənəklər… Amma Arin artıq əvvəlki deyildi.
O, yenə sakitliyi sevirdi. Amma indi bilirdi ki, sakitlik yalnız dayanmaq deyil — bəzən yola çıxmaqdır.
Və hər dəfə külək vadidən keçəndə, Arin qanadlarını açırdı.
Artıq o, gözləmirdi. Artıq o, gedirdi. Çünki o başa düşmüşdü: Bəzən insanın axtardığı yol uzaqlarda deyil — öz içində başlayır.
AYNUR TURAN
Gundelik.az
